TARSUS ŞELALESİ ÇEVRESİ TURİZM TESİSLERİ

Proje, ismini Tarsus’un Hitit kaynaklarındaki en eski adı olan Tarşa ile zamanın, nefesin ve özün damıtılmış halini simgeleyen Dem kavramlarının birleşiminden alır. Tarşa Dem, mimariyi izole bir üretim nesnesi olarak değil; köklü bir geçmişin katmanları içinden süzülen, doğayla bütünleşen ve onun organik bir bileşeni haline gelen bir “an” ve “mekân” olarak konumlandırır. Tasarımın ana omurgasını, alanın en güçlü girdisi olan şelale ve mevcut bitki örtüsü oluştururken; kütle kompozisyonu bu kadim coğrafyanın ruhunu ve suyun zamansızlığını referans alır.

İnsan ölçeğindeki kütleler, parçalı ve organik bir yerleşim şemasıyla farklı akslara dağıtılmıştır. Bu morfolojik yapı, doğal dokunun yapı aralıklarından, çatı düzlemlerinden ve iç mekân boşluklarından sızmasına imkan tanıyarak peyzajın sürekliliğini sağlar. Projenin odak noktasında, üst kottan şelaleyi karşılayan çok amaçlı bir etkinlik meydanı yer alır. Sosyal donatılar bu meydanın çeperinde şelale odağına yönelerek konumlanır. Yapı grubu ile su öğesi arasındaki kot farkı, fonksiyonlarla desteklenen kademeli teras çözümleriyle organize edilmiştir; böylece nehir çevresinde farklı vista noktaları ve deneyim alanları oluşturulmuştur.

Yapısal sistemde ahşap temelli, modüler ve sürdürülebilir konstrüksiyonlar tercih edilmiştir. Cephe ve plan kurgusunda esneklik sağlayan bu sistem; müdahale edilebilir teknik altyapılarla desteklenerek, projenin “dem” kavramında olduğu gibi zamanla olgunlaşan ve çevreye uyum sağlayan karakterini pekiştirir. Tasarlanan geniş saçaklar ve korunan ağaç dokusu, korunaklı yarı-açık alanlar tanımlarken; nehir hattı boyunca suya konsol veren platformlar, kullanıcının doğayla olan temasını en saf (distilled) haliyle deneyimlemesini sağlar